Verpleegkundige en Oprichter van SnelCare

Het beroep verpleegkundige is een van de mooiste beroepen die ik me kan voorstellen.

Als heel jong meisje speelde ik graag met mijn zusters pakje wat ik ooit van sinterklaas heb gekregen.
Ik ben rond mijn 15e vakantie werk gaan doen in een verpleeghuis voor dementerende bejaarden. Ik weet nog dat de directeur van het verpleeghuis mijn moeder belde om te checken of ik dit wel aan zou kunnen. Uiteraard bevestigde mijn moeder dit en mocht ik komen proefdraaien. 

Ik vond het geweldig en wat vond ik deze dementerenden allemaal lief en zo dankbaar. Ik heb jaren met plezier tijdens de vakanties en later ook in de weekenden gewerkt.

Ik was nog te jong om de opleiding voor ziekenverzorgende te doen en heb toen besloten voor de analisten opleiding wat mij ook heel interessant leek en je hebt dan ook met patiënten te maken van jong tot oud.

Later nadat ik zelf kinderen had bleef ik werken in diverse verpleeg- en verzorgingstehuizen in de avonddiensten.

Uiteindelijk nadat de kinderen wat groter waren heb ik toch besloten om de opleiding tot verpleegkundige te doen.

Ik heb gesolliciteerd bij diverse ziekenhuizen en grappig genoeg werd ik bij 3 ziekenhuizen aangenomen en kon ik kiezen. Ik heb gekozen voor een wat groter ziekenhuis omdat dit voor mijn opleiding wel interessant leek en dit is ook gebleken.

Tijdens mijn opleiding tot A-verpleegkundige heb ik op diverse afdelingen gewerkt zoals afdeling longziekte, interne, afdeling neuro chirurgie, algemene chirurgie, orthopedie , kinderafdeling en de kraamafdeling. Op zich is dat natuurlijk erg leuk omdat je zo elke keer met andere categorie patiënten te maken krijgt.

Zo krijg je op de afdeling interne meer te maken met oudere patiënten en op de afdeling orthopedie is een mix van jong en oud. Het verplegen van oudere mensen heeft mij heel lang veel voldoening gegeven en het viel mij op dat oudere patiënten vaak heel dankbaar waren .

Tijdens mijn stage op de afdeling neuro chirurgie mocht ik een operatie bijwonen bij een patiënt die een hersentumor had. Dit was een bijzonder ervaring zoals de schedel die werd gelicht en de hersenen die bloot kwamen te liggen. Een paar dagen later liep de patiënt weer vrolijk rond en ik kon me niet meer voorstellen dat ik zijn hersens had gezien, echt een vreemd idee.

Elke afdeling heeft zo zijn charmes en het heeft bij mij ook even geduurd voordat ik de keuze maakte om de obstetrie specialisatie te gaan behalen. De kraamafdeling en verloskamers waren het voor mij helemaal. Het is telkens weer heel bijzonder om een bevalling te begeleiden , elke vrouw reageert weer anders en het is zeker niet altijd een blijde gebeurtenis. Ik heb heel wat bevallingen mogen begeleiden en vond het elke keer weer een uitdaging om de aanstaande moeder en uiteraard ook de aanstaande vader zo comfortabel mogelijk op te vangen en zoveel mogelijk steun te bieden. Het blijft heel bijzonder of je nu bij een keizersnee of meerling bevalling of stuitligging assisteert.

Het ziekenhuis waar ik obstetrie verpleegkundige was lag midden in hartje stad en dat bracht met zich mee dat er een multiculturele patiënten populatie was. Vrouwen die geen Nederlands spraken en niet goed begrepen wat er allemaal gebeurde. Je kunt je voorstellen dat dat heel angstig kan zijn en het dan belangrijk is om iemand om zijn gemak te stellen. Dat was nog weleens moeilijk maar met handen en voeten kom je gelukkig een heel eind.

Na heel wat jaartjes voelde ik toch weer een soort kriebel en wilde het roer omgooien en iets heel anders gaan doen. Het leek mij geweldig om aan de andere kant van de tafel te gaan zitten en zelf te gaan bemiddelen in zorgpersoneel. Als verpleegkundigen ken ik de knelpunten en spreek de taal van zowel werkgever als werknemer. Na een zorgvuldige en langdurige voorbereiding is het inmiddels een tijdje zover en doe ik dit werk met heel veel plezier en succes voor zowel de werknemers als mijzelf en hoop ik hier nog lang mee bezig te mogen zijn!

Speak Your Mind

*